Como dúas crebas

Trinta e un poemas de extensión variable con versos ateigados de tenrura e nostalxia. Neles, unha voz sensual e feminina expresa de xeito transparente o feixe de emocións que esperta o encontro amoroso, pero tamén a dor fonda causada pola perda do amor. Unha poesía doce e intensa a un tempo da que abrolla un erotismo pausado en equilibrio coa expresión inocente e desbordada do sentir máis íntimo. Neste conxunto predominantemente narrativo, o amor e o mar ispen o corpo e o corazón.