Como agullas finas cravadas no pescozo

Unha autora escribe no seu cuarto de Compostela a que será a súa primeira obra de teatro. Ao mesmo tempo, unha muller que busca desesperadamente un obxecto entra na súa casa, abafada pola présa e pola calor dun setembro longo de máis. “Como agullas finas cravadas no pescozo” é un diálogo entre dúas historias que se tocan, dúas historias protagonizadas pola culpa, a conciencia, a vinganza, os recordos, as relacións familiares, a frustración, a violencia sutil do pensamento positivo e a violencia non tan sutil dos corpos que tentan liberarse.