Biblos clube de lectores
Os libros dispoñibles de María Victoria Moreno
 + Buscador BIBLOS
 
  9569 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista92

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias


 
Novas

NOVAS
 

 

Diego Ameixeiras publica
A crueldade de abril

"Tanto ruído nas nosas vidas está a provocar unha certa desafección pola realidade"


Diego Ameixeiras (Lausanne, Suíza, 1976) é un dos autores máis prolíficos das Letras Galegas e varias das súas obras están traducidas a outros idiomas. Neste mes de maio sae ao mercado A crueldade de abril.
−Como xornalista, escritor e guionista é vostede unha persoa moi apegada á realidade. Os tempos non están para botar foguetes. Neste libro constrúe unha novela opresiva e turbadora sobre a miseria moral que habita en nós. Esaxera un pouco no texto ou está a facer unha radiografía do momento?
–Non son consciente de esaxerar nada, nin tampouco teño vocación de cronista. Escribo ficción, pero o meu material é a época na que vivo. Non podo evitalo. Supoño que iso inflúe no xeito de contar e nos argumentos que escolles. A violencia, con todas as súas formas, está presente na nosa vida cotiá. Témola diante dos ollos.
−“A crueldade de abril” achéganos unha historia de odio, amor e vinganza. Pero vostede consegue contala cunha linguaxe que por veces ten unha forte raizame poética. Como se levan no seu caso o lirismo e a novela negra?
–A historia pedíame ese estilo. O máis difícil, penso eu, é atopar o lugar emocional dende o que pretendes contar historia. Ese ton que o impregna todo ata a derradeira páxina. Non sae á primeira, nin á segunda. Chegas a el case sen darte conta, mesmo por revelación. Por outra banda, sempre me gustaron moitos os clásicos da escola lírica do noir norteamericano, como Bill Ballinger. Pero xa ninguén le a eses autores.
−Na novela hai alguén que non descansa ata coñecer a verdade duns feitos tráxicos que sucederon hai tempo. É o triunfo do ben sobre o mal? Ten intención de aleccionar ou só de chamar a atención sobre o universo que constrúe?
–Aleccionar, non. Nunca. Tampouco quero chamar a atención de nada. O meu único obxectivo é escribir coa maior honestidade posible, non levar pancartas. Un escritor debe contrariar a moral do seu tempo. É a única maneira de ser libre.
−Na obra hai un afán de aproximarse ás miserias da condición humana. A morte de dúas persoas sen teito no incendio dunha vivenda que ocupaban acontece nun contexto de xente refractaria a este tipo de padecementos cando son alleos. Un exceso de información pode facernos perder sensibilidade como especie?
–Tanto ruído nas nosas vidas está a provocar unha certa desafección pola realidade. Pero non creo que sexamos menos sensibles que antes.
−Fálase de vostede como de un dos grandes renovadores do xénero negro contemporáneo. Case todas as súas novelas están escoradas cara a ese rexistro. Ten desexo ou intención de experimentar con novas materias ou prefire manterse firme neste universo narrativo?
–Nunca tiven a sensación de experimentar. Todo o contrario. En realidade, os meus referentes sempre foron todos eses grandes escritores norteamericanos como Thompson ou Goodis, que lanzaron o xénero aos mundos marxinais máis profundos. Falo dos anos 50 do pasado século. O que pasa é que hai moitos críticos despistados que cren que na novela negra, aínda a estas alturas, só saen señores con gabardina investigando algo.
−Nalgún dos seus libros ten dosificado con éxito pingas e humor. Non sei se é este o caso. Que espazos pode ocupar o humor dentro de textos que describen realidades desacougantes?
–Empreguei o humor como recurso expresivo en Asasinato no Consello Nacional, hai xa oito anos. Dende aquela non volvín escribir unha soa liña co afán de sacarlle un sorriso ao lector. Imaxino que algún día poderei recuperar esa ollada, pero agora mesmo síntome lonxe de todo aquilo.


VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL