Biblos clube de lectores
"Fóra de si", de Suso de Toro, o máis vendido do 2018
 + Buscador BIBLOS
 
  9870 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista96

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias


 
Novas

NOVAS
 

 








<











Luz Pozo Garza, entrevistada por Olivia Tudela sobre o seu novo poemario
"Pazo de Tor salda una débeda que tiña cos recordos familiares arredor dos Garza”

-Por que dá nome ao libro o pazo medieval de San Xuan de Tor, no campo de Lemos, que sobrevive tras ser reconstruído no s. XVIII?
-Despois de escrito e lido, decateime de que con el saldaba unha débeda que tiña cos recordos familiares arredor dos Garza. Chegáronme a través de miña nai e do que me contaban os primos maternos que vivían en Madrid, cos que sempre tiven moita conexión, amais de gran parecido físico. Eles foron os primeiros en visitar o Pazo de Tor e por carta falábanme do que alí atoparon. Tiven desde lonxe a conciencia de que estaba ligada a ese pazo. Fun velo por fin en agosto de 2009. Xa non pertencía aos Garza, pero quedaban recordos no espazo, case máis que nos cuarteis do seu escudo. Os instrumentos musicais, a balaustrada, a escaleira, os xardíns… Todo o que fun vendo quedou no meu espírito.
-Que significa este libro dentro da túa traxectoria?
-Significa un final. Malia seguir escribindo despois outras cousas, como estou a escribir hoxe. Comeceino hai tempo e publiquei en Grial uns cantos poemas que tiña feito hai anos xa. Como anticipo, porque eu tiña xa en mente o libro. Relendo estes días Deter o día cunha flor, de 2009, decateime de que xa se expresaba entón a miña procura dunha ruta cara ao pazo. Alí aparecen expresións como vou pola vía… estou sentada no medio do camiño, no sentido de que vou seguindo unha luz, un pensamento, algo que me leva alí. Aínda non digo o seu nome. Pero dentro de min está a brotar esa busca.
-Prosegue Pazo de Tor o que se podería chamar etapa de inspiración mística que atopamos nese libro de 2009 e tamén en Rosa tántrica, de 2016?
-Inspiración mística, misticismo, si. En Rosa tántrica non está presente esa procura do pazo, pero si a alusión a que, como teño tantísimos anos, non sei se existo. E está miña nai, que me chega a través do espello sublime no poema “Mater mundi”: quixen ver outravolta a mamai / e bicala. Pero non aparece, como en Deter o día cunha flor, o pazo como unha luz que está lonxe, que sei que existe, que sei que me pertence, no sentido de vinculación a un pasado.
-Hai motivos repetidos ao longo da túa poesía que chegan a Pazo de Tor? Os meus libros son todos moi diferentes. Uns máis que outros, claro. Pero eu son a mesma e hai cousas que se repiten. Non exactamente igual pero si desde o punto de vista… da vida. Motivos. Por exemplo, a morte de meu irmán. Hai pouco encargáronme en Viveiro uns poemas relixiosos e escribín unha serie de catorce –non se publicaron todos-. Tamén aí contei a miña vida e a morte de meu irmán.
-Por que esa preocupación polo pasado?
-Non sei por que. Quizais porque, aínda que vivimos o presente, ou un presente continuo -que é o que vén sendo o futuro-, ese presente constrúese en función do pasado. Nós somos o produto dun pasado que non podemos esquecer.
-Estás atenta á poesía que se publica agora?
-Si, leo nos libros dos poetas novos e nas antoloxías que se publican: a última que me chegou foi a de Vicente Araguas. Estou lendo o que podo porque quero saber o que se escribe agora, que gustos hai e que achegan os meus últimos libros ao momento poético que se vive en Galicia. -Que achega ao momento poético actual Pazo de Tor?
-A verdade é que non intento nada en principio, porque as cousas van saíndo a medida que se escribe. Quixen recobrar o Pazo na miña imaxinación e incorporalo á miña vida como un pasado que se fai presente. Cunha lingua coloquial, non requintada, falo dos temas que coido son os máis importantes que existen.
-Segue esa lingua poética a estar vinculada á música?
-Aquí busquei o ritmo fóra da rima, salvo cando sigo a Borges, que fai ritmo sen rima nunha serie de versos que logo, de socato, son pechados por un pareado. Eu fago versos sen querer, mesmo cando rezo, porque coido que así chegarán as miñas palabras mellor e máis cedo. Gústame mesturar palabras de linguas diferentes. En Pazo de Tor fágoo na lembranza de miña nai, que falaba varios idiomas e tiña unha gran curiosidade lingüística: chegaba a un sitio, a Marrocos cando a guerra, e xa ao día seguinte estaba a apuntar as palabras que dicía a xente e necesitaba coñecer para entenderse con eles. E eu nena, con ela, estaba sempre metida nas falas. Aínda recordo como se conta ata cen en árabe.
-Que podes dicir do traballo de Carmen Blanco, Víctor Freixanes e Henrique Alvarellos en Pazo de Tor?
-Carmen Blanco coida da edición moi ben, pois ela coñece toda a miña poesía desde Ánfora e escribiu un libro elaborado e profundo, Luz Pozo Garza: a ave do norte. A Víctor Freixanes pedinlle persoalmente un limiar e acertei. Encántame como, con sinxeleza, dá coas claves miñas. Henrique Alvarellos é moi bo editor e ten moita paciencia comigo. Sempre que o chamo está pendente do que lle pido. Ás veces dime que non, pero xustificadamente, porque sempre ten razón. Por exemplo, agora queria poñer máis fotos e ilustracións, pero deixo que decida el. E as fotos que puxo de miña nai, que son preciosas, xa me bastan.
-Xa é o libro todo unha homenaxe á túa nai, non si?
-Eu tiña esa débeda co Pazo e coa memoria familiar da miña nai. Pazo de Tor empeza cuns versos que lle dedico. Tamén inclúo un poema que, fragmentado, dei a coñecer hai meses na revista ECO. Son os versos que pechan o libro e quero neles unirme a ela no misterio da vida e da morte.


VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL