Biblos clube de lectores
Os libros dispoñibles de María Victoria Moreno
 + Buscador BIBLOS
 
  9315 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista89

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

CARLOS AMIL | Benaventurados os que aman | Capítulo 1
Benaventurados os que aman

Unha sombra fuxidía sobe as escaleiras. Abro a porta e atópoa: Veño por ti. Abrázame como aquela noite na fonte e sinto que a quero. Logo vaise. Vaise para sempre. Para sempre. Dou en pensar que o mellor sería baixar á rúa e pecharme no colector do lixo. Sería como mallar en ferro frío: o camión do lixo nunca recolle os desperdicios axeitados. Oxalá chame. Son eu. —Agardábate, Blanca. —Chamo para dicirche adeus. —Algunha vez criches que o mundo era eu. —Daquela era moi nova, lembras? —Recordo que iso foi onte. —Onte deitas mozo e hoxe acordas vello. —Ti non avellarás nunca, Blanca. —Ti si, Carlos. E eu preciso coñecer outros mundos. A túa cama gorentarame sempre, pero é estreita de máis. —Podo ensanchala. —Ti non podes estarricarte. —Daquela son eu quen precisa cambiar? —Non hai nada que cambiar. Gústasme así. —Pero vaste... A súa figura esvaécese. Zapatos de cristal escintilan na luzada da cidade. Doce badaladas. Descorro a tarde e soa o baleiro. — O — Dunha volta atopeina nun mexadoiro público, xogando cun señor que eu non coñecía de nada. —Non gusto dos teus xogos. Sempre me botaches en cara que non te deixase xogar con ninguén. Quizais por iso, pouco antes de marchares para sempre, contáchesme que xogabas con toda a cidade. Pensei que todo dios me recoñecería e deixei de mexar por uns meses. E agora que me veñen as ganas, están pechados os mexadoiros por orde do Señor Alcalde, que ben se ve que tampouco mexa. El saberá por que... A túa ausencia é coma unha caída sen fin nun soño. Non gusto das ausencias... —Para ti, chorar por un tempo perdido é como coller auga nun cesto roto... —Fai o favor de non me buscar a lingua se non queres levar un nabo... —Mira, Blanca, amence. —É o momento de dicir adeus. —É o momento de sentirse vello. —Tódalas cantigas vellas teñen arranxos novos. —Si, pero cántanas voces distintas. Como unha fervenza de películas visionadas na nenez, así te recordo. E doutras veces, fotografías aéreas que esquecen as miudezas. Case que todas..., polo pronto, non a daquel día que quedaramos para ir ó cine e veu acompañada. Entráronme desexos de pegarlle unha patada ó tío, e se non fose porque me comía as papas na cabeza... Fomos ver «Foise co vento». Chorei moito. Ti xa sabes que me emociono no cine. Chorei moito e entroume gana de pegarlle unha patada nos güevos a Wilkes, ou Rilkes, ou Tilkes, ou como queira que se chamase o cuñado da Escarlata: merecíao por mamón. Tamén tiven antollo de coucear ó acomodador: non fixo outra cousa que pasear a súa sombra diante do meu nariz, e alumearme coa lanterna, o moi porco. Tiven gana de patear a tódolos espectadores porque non podía ir á cama contigo. Cando chegou o descanso e acenderon as luces, non estabas na túa butaca. Tampouco o tío que te acompañaba. Entráronme ganas de mexar e fun ó mexadoiro. Dábamo a alma que estariades alí. Os dous. Mexei sobre vós e funme. Funme para sempre. Sempre recordarei a cara do tío cando me fun. ¡Ai, a imaxe que se esvaece ó rematar cada proxección dos teus soños! Se te vas, gustaríame despedirmos invitándote a cear. —Onde? —No meu apartamento. Amaño unha boa carne ó forno, limpo o cuarto e bótome unha xerra de auga quente. Cando saio do baño, a cea queimada. Non teño un can para invitala a cear fóra da casa. Soa o timbre da porta. Vou correndo ó baño e volvo ducharme. Sécome o máis axiña que podo e abro a porta. É ela. —Agáchome na brisa das palabras e nos petos do soño. —Pasa. —E un güevo. Blanca ule. Ule e vaise. Choro de rabia. Choro moito. Ti xa sabes que non só no cine me emociono. Ás veces, cando me acordo de ti, dou en pensar se o problema non será que quero atar as moscas polo rabo. Sento a carón do teléfono e agardo. O sentido da vida está no fío telefónico, que nunca soa cando espero a túa chamada. Fíos por onde os pensamentos liscan cara ti. Un estremecemento de terra, intensidade 4´7 na escala Richter, recórdame que o sentido da vida está no café con galletas que tomabamos para almorzar. E hoxe, esta noite estúpida, esta noite podería devorarme a preguiza, ensumirme o terrorismo da nada; eu aquí, diante do teléfono, o cu afundido na butaca, e ti nun horizonte inalcanzable de dúbidas. —¡Xa está ben, Carlos! Sempre con esa teima túa de te conceder unha importancia desmedida, que ninguén comparte contigo. —Pois o teu horizonte, nena, será inalcanzable, pero me oprime por tódalas costas. —Durme. As noites estúpidas sonche menos estúpidas cando estás durmido. —Cando te decatarás de que se eu pecho os ollos deixades todos de existir? Para sempre. —Péchaos, meu ben.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL