Biblos clube de lectores
Os libros dispoñibles de María Victoria Moreno
 + Buscador BIBLOS
 
  9315 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista89

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

IRIA MORGADE VALCÁRCEL | Verbas no ar | Capítulo 1
Verbas no ar

CAPÍTULO I
Revolta de revoltas
1
Na biblioteca...

Quero vivir historias imaxinadas. Quero fuxir do ar, que quere tocarme.

Entro na biblioteca,
aquí non poderá seguirme, e aplacarei o seu tacto agónico. E destriparei a miña propia escultura.

Fuxo das palabras que se constrúen soas. Búscoas escritas, busco sen saber sequera que quero atopar.

A pouca luz que entra polas altas ventás do fondo da estancia apenas chega para iluminar minimamente todo aquilo que se agocha ante os meus ollos.

Comezo a investigar entre mil títulos en vertical nos lombos doutros mil libros, de centos de cores diferentes. Uns vellos, tan vellos que é difícil adiviñar o que está escrito neles, outros tan novos que incluso mantiñan o arrecendo inconfundible da tinta, unha tinta noviña que ilusionada, conta a súa historia.

Vou paso a paso percorrendo a impresionante biblioteca de madeira que coa súa impoñente presenza me traslada a tempos que xa foron. Un asombroso exemplar co bordo dourado e unhas enigmáticas letras góticas chaman, de súpeto, a miña atención. Detéñome bruscamente e cólloo.

Ábroo, engaiolada polo seu título...

“Un home vello camiñaba por un frondoso bosque mentres a brisa de primeiros de outono agarimáballe a pel...”
Pecho o conto...
En fronte de min, nun dos miles de andeis de madeira vella que amoblan as húmidas paredes, unha ollada pérdeseme... e dou con el, por casualidade.
Non ten a elegancia natural daqueloutro que permanece aínda nas miñas mans. Non transmite na súa cobertura a grandeza da historia que podería estar agochada dentro, e quizais por iso o collo. Abro unhas tapas gastadas, de cartón barato e mal conservado onde o título do mesmo hai moito tempo que desapareceu...
Ante min amósanse unhas cantas páxinas en branco con pequenas manchas amarelentas. E, á fin, a primeira escrita, que lle fala directamente ao lector. A min...

“Considere o lector estes dous números: 358 e 2.500.000.000. O primeiro número podería corresponder ao dos habitantes dunha pequena poboación da zona desértica de Kansas, ou ao tamaño da audiencia dun concerto en Berlín. Dous mil cincocentos millóns é algo completamente distinto, é un número moito, moito maior que a “inxente” poboación de China, aproxímase á poboación dos Estados Unidos multiplicada por dez e é case a metade dos habitantes que ten na actualidade o noso planeta. Estas dúas cifras relaciónanse nunha asombrosa estatística publicada no Informe de Desenvolvemento elaborado polas Nacións Unidas en 1996: as 358 persoas máis ricas do mundo teñen a mesma cantidade de riqueza que os dous mil cincocentos millóns máis pobres. Guau! Non é frecuente que un só feito poida sintetizar o mundo, pero este case o consegue...”


2
A mesma reflexión escoitábase aquí e alá, cando as batallas cesaban un anaco, cando as cabezas repousaban nunha almofada rota. Entón era xeral... quen o diría hai só un par de anos!

Pero era unha reflexión desas que pasan de vagariño, que se escapan soas de cando en vez e que provocan un pequeno asentimento coa cabeza.

Non había tempo para moito máis, os berros sucedíanse, de praza en praza, de cidade en cidade, de país en país... ata que todos os continentes do vello planeta azul tremían baixo un mesmo desexo. O máis humano de todos. Ese que nos definía dunha vez...


O ceo estaba azul, nin unha soa nube.
Había moito tempo que ninguén o miraba. Había xa moito que non se levantaba a vista e se contemplaba a súa cor. A textura dun ceo que sempre está enriba pero que todos esqueceran agarimar cunha ollada. Quizais ese momento en que as miradas volveron tocalo, ese insignificante xesto, fora o comezo de todo.


Os fogos artificiais estoupaban ao fondo, entre azuis, verdes, e dourados,os que máis lle gustaban....
Dende a azotea bailaban aquela vella canción ao ritmo duns anos perdidos nas follas de poeirentos libros.
Limparan a súa pel,vestiran elegantes traxes de tempos esquecidos. O vestido branco flotaba no aire co seu baile. Un baile deses que enfeitizan, que os enfeitizaban aos dous...
Detivéronse co estoupido dunha estrela dourada. Detivo tamén o baile do seu vestido e mirou cara abaixo, á rúa. Centos de homes e mulleres, nenos e vellos, negros e brancos, miraban arriba cun sorriso e algunha que outra bágoa esvarando polas encarnadas meixelas. O ceo era agora de todos.
De mil cores.


3
Okenna
Baixei a garda e a labazada caeu, abruptamente. Ensanguentoume... Todo eran tristes laios ao meu redor, os lemas cantados con afán, cunha forza recuperada despois de demasiados días de loita, deran paso a berros aquí e acolá. Xa non soaban como valentes e dignas cancións de loita, eran agora berros de terror, de sufrimento, de medo e de frustración.
Gritos, gritos negros e un gris que me paralizaba, que me deixaba alí tirado, sen nin sequera intención de incorporarme. De limpar coa man o sangue e fuxir axiña.
Estaba canso, eses minutos de derrota, de vencemento eran só meus. E quedaría todo o tempo que me dera a puta gana alí, tirado, acabado. Cos pés de centos de compañeiros chocando co meu corpo.
Coa valentía rota, co convencemento de que estaba facendo o correcto agochado agora ante a rudeza e a sinceridade da rabia. Unha rabia que é pura, que non espera nada máis, nin grandes heroicidades, nin xustizas inalcanzables. Que non di nada, só berra: estou ata o carallo!
E ese ata o carallo lévate a unha illa, desas que viches só nos anuncios da tele, que seica define o teu país, pero que ti nin tan sequera uliches unha vez. Só consegues percibir o perfume caro dos turistas estranxeiros, mentres que segues a percorrer as rúas non turísticas do teu país, co teu diploma nunha man, e coa outra permanentemente baleira.
Pero agora a túa mente está aí, na praia paradisíaca e a rabia xa calmou, porque non estás facendo o idiota en medio dunha rateira. Agora a rabia converteuse en ledicia e nun egoísmo que non ousa chamarse así. O egoísmo só xustifica, case con enfado, que non é tal cousa, que só é felicidade. Que ten de malo iso?

Bailas na illa, ao son das ondas do mar, das palmeiras e dun sol que deixa paso a unha lúa e a mil estrelas. E ti alí, tirado, só... Ledo?

Volves á realidade dos gases lacrimóxenos.
Xa foi dabondo. Suficientes horas en imaxinadas areas brancas que acaso duraron minutos nesta merda de vida. Horas para ti... ata que ti xa non es suficiente.


Informe 150.12
Operación “cabalo de troia” en marcha. Multiplícase o número de infiltrados. A espera de información nos próximos días.


Dorianne
-Bla bla bla...-dicíao mentres sostiña o cigarro na man, e un sorriso, deses seus, deses indescritibles.
Un fume opaco embriagábame. O alcohol, puro, baixábame pola gorxa, en grandes grolos que subían directamente á cabeza.

-Non che interesa un carallo todo isto verdade?

Outra vez aquel puto sorriso. Incorpórome o suficiente para alcanzalo, ao outro lado da vella mesa dunha madeira maltratada polos cantazos de mil cigarros, polos cuspes de mil vasos a rebordar dalgunha merda ben cargada.
Nun segundo bícoo, fágoo calar dunha vez, e xa non volve nomear a gran revolución.
Só bico aquel fodido sorriso. E fodín, ata saber que se mañá morría, faríao co olor do sexo aínda pegado na miña pel.
Collín a arma, ben escondida, sempre comigo, e marchei de alí. Para sempre.


Adaoha
Escoitaba, limpando con movemento automático o mesado da cociña.
“Toda esta merda pegada na cara. Síntoa fedorenta. Os dobres discursos, as trapalladas de politiqueiros que se cren os donos do mundo. Xa esta ben, hostia! Tampouco hai por que andar a poñer o cu sempre, ou que carallo!
Todos os mitins que levo escoitado nesta miña vida sobre a santa democracia en que viviamos mesturábanse cos outros mitins de meu fillo. Que se a loita de clases non rematara. Que se as multinacionais eran o demo puro disfrazados de pallasos e botes de cocacola... Outro tanto soltaba dos banqueiros, cunha pose altiva, moi digna, ao bordo do berro, coa man propinando vistosos xestos de determinación...
Érache o demo... meu fillo... Recordo que dende sempre tivera dotes para a oratoria, dende ben pequeno. Conseguía cunha enchente de palabras que todos fixesen o que el quería. Pero, se o pensas, non o facía con afán de manipular. E éche que meu fillo era moi listiño, pero non era ningún becho. O que pasaba era que o convencemento do que defendía, o que quería, tiña o brutal efecto de acabar coa vontade de todo o mundo. Menos coa miña...
Eu sempre lle levei a contraria... Aínda que no fondo pensase coma el! Son ben condenado... E iso que moitas veces rabiaba por pasarme ao seu bando e berrar contra o carca da familia, o tío Andrés. Vaia home! O tío Andrés... esa é outra das cousas que se notan diferentes nos últimos tempos. Parece que aos tíos Andrés estaos comendo a terra! Cagho en Deus! Agora mesmo gustaríame poder falar co meu fillo. Porque ben sei que el tería unha resposta moito máis exacta para isto que está a pasar. Coas súas grandes palabras... Pero eu xa vou vello, e perdín o tempo en que debería ter collido un libro. E agora aquí me tes, baduando sobre o mundo... Sen saber ben que carallo pasa. Xa non creo nada da propaganda da televisión, e a Internet esa non hai dios que a entenda.
Pero éche así, coma se volvésemos á época do excelentísimo Paquito... Hai uns meses as novas das outras partes do mundo aínda chegaban, aínda que fose nun segundo en medio de merdas de programas.
Agora non, todo desapareceu, Carmela non fai máis que mirar cara o televisor, intentando esquecer que seu fillo forma parte dun perigoso grupo de terroristas, cos balazos dos soldados detrás das súas costas...”

O home calou. Decateime de que continuaba movendo o pano en movementos circulares sobre a superficie, limpa xa de máis.


Vera
O cheiro a gasolina queimada impregnaba a praza. No centro xa só cinzas, arredor mulleres chorando e un caos que me mareaba. Permanecía alí, de pé, sen poder facer nada. Hai dous minutos estaba collendo notas nun caderno que aínda tiña nas miñas mans, ridículo, patético.
Agora só aquel cheiro a carne queimada, noxento...
O mozo dos ollos cativadores era só lume, e eu fume con olor a morte.


4 Na biblioteca...
Os meus pasos fan renxer o chan de madeira cando camiño.
Non me deteño. Busco incesante, aquela historia perdida entre milleiros de follas vellas.
Xogan de novo entre os meus dedos centos de lombos, vellos e novos. Pode que agora lle toque a quenda a este...
Ou a estoutro.
Dá igual, teño todo o tempo do mundo:

“Volve chorar
Faino
Chora de novo por todo o que non conseguiras

Láiate dun futuro que non podes cambiar
Afúndete na miseria do máis miserable

Ou non,
Ou berra
Ou canta
Ou pinta
Ou escribe
Ou di:
O futuro agarda, expectante a que lle deamos forma”

Fermosa letra dourada en forma de U, detrás unha historia máis que danza co vento dese que non chega a esta vella biblioteca:

“Unha nena, branquiña, e de dourados cabelos sorría leda ao descubrir no alto dunha gran mesa centos de figuriñas. Algunhas eran moi fermosas, con xestos delicados e feitiñas formas.
Pero había outras máis feas. Non sabería dicir por que, a forma era a mesma, as mesmas liñas, o mesmo acabado. Pero había un gris espeso ao seu redor...
A nena, intrigada, seguiu contemplando as figuras sen decatarse de que a mesa, extremadamente longa, parecía non ter fin.
Seguiu adicándolle moito, moito tempo a contemplalas, unha a unha. Mesmo case as rozaba coa puntiña dos seus dedos cativos.
E pasou moito, moito tempo. A nena seguía a pasar de figura en figura, observando cada unha delas coma se fosen novas, coma se non parecesen, cada unha, igual ca a anterior.
Chegou un día, cando a pel da nena comezara xa a engurrarse, no que acadou a derradeira figura, máis murcha aínda que as anteriores. Observouna tamén longo tempo. Deu o seguinte paso, e atopouse diante dun espello. Mirouse e soltou un agudo berro ao comprobar que o reflexo lle devolvía o rostro dunha vella.
Chorou a nena, que agora era vella, desconsoladamente. As súas bágoas inundárono todo, cubrindo case por completo aquelas figuras...
Foi entón cando o material do que estaban feitas comezou a desfacerse, sendo, en pouco tempo, só barro.
A vella cesou entón o seu pranto. E achegouse anoxada a unha das figuras, que só era agora un vulto deforme de lama.
A vella descubriuse a si mesma tocando á fin a textura das figuras. Afundiu as mans na lama moldeándoa ao seu antollo mentres comezaba, pouco a pouco, a rexuvenecer”.

Pecho o libro.
Sorpréndome sorrindo, con nostalxia.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL