Biblos clube de lectores
Os tres preferidos dos socios
 + Buscador BIBLOS
 
  9135 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista87

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

ELENA VEIGA RILO | Morto en fucsia | Fragmento capítulo 1º
Morte en fucsia

I. CONFESIÓN DO ASASINATO DE VIRGO23

-Ave María Purísima.
-Sen pecado concibida.

O reflexo de todos os días.
A mesma cara de ollos caídos, tristeiros, de cuxo novo.
Unha pinga de pasta de dentes que se abanea no negro da miña pupila (cando lavo a boca póñolle tanto ímpeto que chapuzo todo o espello do cuarto de baño). Un gran novo na aleta esquerda do meu nariz: tentarei arranxalo coa maquillaxe... case nunca o consigo.
O estómago revolto non me deixou almorzar: consecuencia dunha noite de terror. Síntome mal. Non está ben desfasar tanto.
Tiven que tomar cartas no asunto canto antes; buscar o consolo duns brazos maxestosos, piadosos.
Vou recollendo pelo por pelo nun moño baixo, de bailarina coxa da perna dereita. Négome a usar un zapatón deses dos vellos, sempre me pareceron ridículos. Eu prefiro baixar e subir. Un carrusel físico, en movemento.
Ridículo. Ridículo é unha verba que esconde tras das súas portas esdrúxulas a esencia da miña vida, da miña vida ridícula.
Sobe, baixa, sobe, baixa. E cando baixo, un peso descomunal que semella vai escachar a pedra da rúa pola que estou a pasar.
Agardan por min. Eu dígolles que non se deteñan; fanme sentir unha carga.

E por que non un pouco de cirurxía? Iso si que o pensei. Un cirurxián agarraría con forza o meu dedo gordo do pé, e estiraría, estiraría, estiraría, ata que as dúas pernas estivesen ao mesmo nivel.
Despois tería que aprender a andar de novo, como lles pasa aos nenos entronizados que non moven unha perna nin para ir mexar; como lles pasa ás chinesas que queren ser altas, moi altas. Estíranlles as pernas e despois andan coma patos. Eu quería iso, porque para min non había parte mala: eu xa camiñaba coma un pato.

Sobe, baixa, sobe, baixa. De última na ringleira subindo aquela costa. A onde iríamos? Quedaramos para ir dar unha volta. Un café con leite na cafetería de sempre?

Por que estades hoxe tan guapas? Só lles faltaba levar o abrigo cor granate dos domingos, os zapatos de coiro vernizado relucente e unha trenza de orella a orella.
E logo non cho contamos? Imos á misa á catedral, para aprobar todas. Díxenlles que non cría en Deus, e menos na Igrexa; que se ía á misa despois de tantos anos era porque elas mo pedían.
Rimos a gargalladas, sen ganas, pero a gargalladas.

Pesaba aquel olor de recordos. Hai xente á que lle gustaría morrer cheirando a incenso, ou a gasolina, ou a pintura de dedo. Eu preferiría acabar deitada, sen camiñar, esquecer o tiovivo: morto para sempre. E un cheiro a papanduxo, que agora me gusta pero que antano me daba noxo… mazás engurradas, vellas. Sería tan bonito estar engurrada, vella. Supoño que morrer de vella, aínda que fose coxa, non estaría mal de todo.

O botafumeiro de diante a atrás e non tiven medo. Unha monxa que canta con voz aguda, non sabería dicir se bonita ou fea. Non podía deixar de mirar a súa cara azalea. Un reberete gris perla quedaría perfecto no seu rostro de imperceptibles ollos vesgos.

Un home gordo, con pecado de gula acumulado no bandullo, sermonando ao vulgo. Eu tamén era vulgo, pero sempre coa miña óptica de embigo do mundo. Gustaríame saber se todo o mundo é tan importante para el mesmo. Supoño.
Por que ese home nos falaba?
Era unha indescritible falta de respecto que el cuspira verbas endemoñadas con rostro de anxo panoco e a monxa ficara calada. Reza monxa, reza. Rezade todos, rezade. E el falando, créndose o pastor dun rabaño cada vez máis mirrado.
Supoño que non volverei ata que aquela monxa sexa Papa. Estaría deliciosa vestida en azul celeste, con zapatos de tacón de agulla e mirada puritana que nos faga inventar o seu pasado libidinoso… vinte abortos, vinte patacóns por foder, roubando bugas… todo un despropósito.
Tamén podía ver ao cura gordo imaxinando as coxas espidas daquela muller que cantaba; despois imaxinaba o seu sexo redondo (o triángulo era demasiado relixioso, un pecado demasiado grande para el)… e a min paréceme o máis tenro que podo visualizar neste momento.
Ela vai todas as mañás confesarse, charlar, sentirse desexada como unha muller que é, unha muller intocable e mitificada por min.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL