Biblos clube de lectores
Os tres preferidos dos socios
 + Buscador BIBLOS
 
  9135 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista87

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

MARICA CAMPO | Onde houbo lume | Capítulo 1
Onde houbo lume

Nunca soubo don Rodrigo Senra Santa Cruz que eu, despois de coñecelo, tivera acceso ao seu historial médico. Xuntáranos a casualidade e, aínda que se producira o recoñecemento, gardárame de lle dicir que podía pescudar o seu nome no arquivo de meu pai. Alí puiden ler que se trataba dun paranoico, sen maior perigo para si mesmo e para a sociedade, malia ter alucinacións recorrentes que podían suxerir unha esquizofrenia leve. Papá prescribíalle fármacos e, o que máis me sorprendeu, levaba conta exhaustiva dos encontros sexuais do home. Poucos e apostilados sempre cunha palabra: “Frustrado”. As anotacións eran breves e non incluían a descrición da paranoia do home. Agora sei ben en que consistía e, mercé a ela, podo contar unhas historias que mesmo merecerían o cualificativo de exemplares. Mais non llelo aplicarei por non inducir a equívoco. Seguramente moitos entenderían que me refería ao carácter moralizante que, certamente, estes relatos non teñen. Algúns esperarían novelas breves, ao xeito italiano, como as de Cervantes, e tampouco é ese o caso. Son exemplos, mostras, pequenas calas no infortunio dalgunhas mulleres.

Todo comezou unha mañá de abril. Chovía a cachón e eu entrara no Café Principal, o único da praciña da vila. Non había máis que homes, arredor de dúas ducias, a beber e falar a berros, a se lanzar picadas mentres agardaban, coma min, pola caravana. Eran homes de fazulas coloradas, tinguidas unhas polas inclemencias do clima, outras pola inxestión excesiva de alcohol e, a maior parte, por ambas as dúas cousas. Ningún baixaba dos trinta anos e case todos semellaban subir dos corenta.
Recoñecín de contado o alcalde, o pai da idea, un empregado de banca empeñado en solucionar un dos maiores problemas do concello, a perda de poboación. Había poucos días que o seu retrato acompañaba no xornal a noticia da iniciativa que estaba a promover para rematar coa escaseza de mulleres. Laiábase de que moi poucas rapazas nadas por alí ficaban e formaban unha nova familia e que pronto pecharía o centro escolar por falta de nenos. Declaraba que fora unha película que vira na televisión a que lle proporcionara a que el mesmo chamaba brillante idea. Non contaba que a iniciativa non era cousa nova, que xa se tiña levado a cabo noutros lugares cun resultado desigual, que mesmo acudira a unha axencia especializada en organizar cousas así. E eu, que non me gardara na redacción de expresar as miñas críticas ao alcalde casamenteiro, fun a encargada de cubrir a información do evento. De nada valeron as miñas protestas e aínda as miñas súplicas para que me fose substituído o servizo. Mesmo fixen rir ao redactor-xefe cando lle propuxen acudir eu á Festa do Grelo no canto de ir ao asunto da caravana. Eu resultaba un desastre, malia a miña versatilidade, na información das festas gastronómicas. Seica puña moi pouco entusiasmo en destacar as calidades do produto, segundo el por ser anoréxica. Non o son, simplemente estou delgada.
Axiña alguén reparou en min e os sucesivos toques de cóbado fixeron unha cadea a anunciar a presenza dunha muller no local. O alcalde miroume con aprehensión e falou polo baixo, mais non tanto como para que eu non o oíse:
-Xa temos aquí unha feminista. Esta madrugou ben, ho. Se son todas coma ela, non me estraña que se dediquen a iso. Semella unha curuxa esfameada. Seguro que nunca un home lle dixo cousa. Nin tetas ten e, por riba, con esa cara esfachada…
Riron os homes e eu, afeita xa de vello a escoitar comentarios verbo dun rostro que millenta operacións non conseguiran reparar por completo, escoitei o comentario con indiferenza. O meu padal fendido e o labio leporino non me causaban xa mágoa. Sabía que, cando falase, a miña voz gutural había ser un motivo máis de burla, pero xa ría para min a imaxinar a sorpresa do alcalde ao descubrir que eu non formaba parte da contracaravana. Así que, furando entre os homes que lle facían corro, achegueime a el e falei con calma:
-Bo día, señor alcalde, son Clara Limeses de O Eco de Artabria. Como vai todo?
O alcalde vacilou antes de me responder. Quizais andaba a engulir as palabras que pronunciara para a súa fervorosa audiencia. Mirou o reloxo antes de falar moi excitado:
-Aínda han tardar. Chamaron hai un pouco e eu calculo que precisan máis dunha hora para chegaren aquí. Moito me parece que han vir antes as feministas esas do demo a nos crear problemas.
-Que pasa coas feministas? –preguntei, finxindo descoñecer a convocatoria de varios colectivos que, coma min, consideraban que toda aquela montaxe se debía evitar.
-Que ha pasar, ho, que ha pasar? Que como non teñen quen lles mire a cara, queren que ninguén case… Que saberán elas dos problemas destes homes… Machorras, que son todas unhas machorras! Ademais, que elas non casen se non queren, pero que nos deixen aos outros facer o que nos pete. Eu teño muller e está de acordo comigo. Afortunadamente non todas as mulleres son feministas. Tamén hai homes que protestan, pero iso fano por política. O caso é opoñerse a todo o que eu proxecte. Queren que a cousa vaia mal para que a razón sexa deles. Fixo unha pausa, talvez a agardar un xesto de aprobación meu, mais eu seguín a fitalo en silencio, coa máis neutra das olladas, así que continuou máis calmado:
-Se disto sae unha ducia de casamentos, ou aínda que non sexa máis que media ducia, son eles os que fracasan. Se nun concello falta auga, o alcalde ten que traer auga ou buscala debaixo das pedras. Pois aquí o que faltan son mulleres e hai que traelas de onde as haxa.
E de novo calou para me interrogar coa ollada. E eu seguín impertérrita, mais non por moito tempo. Cando me explicou a elevada suma que lles cobraba a axencia organizadora e concluíu que se facía o gasto por se tratar dunha cuestión de vida ou morte, falei:
-Si, é unha cuestión de vida ou morte; pero dubido que esta sexa a solución. Iso de traer mulleres coma quen trae gando para que os homes escollan unha peza, é ben humillante para elas … e para eles tamén.
-Así pensa vostede? –atallou alporizado– . Non, se xa me daba mala espiña… Pois veremos como informa. Eu terei moito que perder, pero vostedes máis, ben o sabe.
Si, ben entendía eu que tiña que me tentar á hora de facer a crónica. Non descoñecía que a nosa Subscritora, así, con maiúscula, era a Deputación, presidida por un home do partido do alcalde. Sabía, ademais, que o ente provincial editaba o seu boletín nos nosos talleres, o que lle reportaba á empresa pingües beneficios. Vaia, que a nosa liberdade era moi relativa. Mais a advertencia do rexedor molestárame abondo.
-Non se preocupe, señor. Informarei obxectivamente, como está mandado –dixen remarcando as sílabas.
El miroume con receo e aínda se permitiu deseñar as pautas do meu traballo:
-Agardo que a súa obxectividade a leve a afear a actuación desas feministas do demo e a destacar a eficacia da miña iniciativa. -Eficacia? Esa aínda está por ver, digo eu –falei sen poder evitalo.
-Vostede mire o que fai…, se non quedo satisfeito pedirei a súa cabeza. Non lle digo máis!
A verdade é que nos meus dez anos de profesión, sen contar os de prácticas, ninguén que non fose os meus xefes me falara con tanto descaro. A diferenza era que estes o fixeran con máis diplomacia. Tiven que me conter para non lle contestar como mo pedía o corpo.
-Estea tranquilo, señor alcalde, O Eco de Artabria non publicará nada que o amole.
Dixen isto e fun procurar unha mesa para ir riscando unhas notas e adiantar o labor. Non había ningunha libre. Nunha segunda ollada reparei na que ocupaba un vello que estaba a atacar o tabaco dunha cachimba grande. A mesa, un pouco afastada das outras, sería o lugar ideal para observar e escribir sen ser molestada. Dubidei un instante, mais algo no vello me dicía que ao seu carón estaría ben e podería traballar. Vestía un traxe impecábel gris marengo e levaba paxarela no canto de gravata. Lembroume decontado a Fernando Pessoa, tal como eu o imaxinaba no “Martinho da Arcada”. Aparentaba ler o xornal, mais penso que era unha estratexia de disimulo, que en realidade estaba a observalo todo.
-Señor, molestaríalle que sentase aquí, cabo de vostede?
O home levantou a cabeza con calma. Quixen percibir un lóstrego de sorpresa ao ver o meu rostro marcado, mais se cadra nunca o houbo. Sorriu:
-Molestarme? Non, muller, dáme gusto que o fagas. E logo, ti tamén vés procurar mozo? Porque eu son un vello, que se non fose así xa o tiñas atopado. Canto non pagaría eu por mirar todos os días eses ollos!
Confeso que me gustou o piropo porque, a verdade sexa dita, eu recibía poucos. Gustoume, aínda que a aquela altura eu xa me consideraba inmune a estas cousas.
-Non, señor. Eu son xornalista de O Eco de Artabria. Que lle parece isto da caravana?- preguntei, mirando os homes que, rematado o silencio da miña conversa co alcalde, volvían encher o local de voces.
-E eu que sei? –respondeu sen présa- A min só me interesan as historias de amor e estas non o son. Buscan unha muller para que lles faga os labores, unha criada sen soldo. E, se cadra tamén, que lles paira un fillo. Disque a maioría son estranxeiras que precisan casar para teren a residencia. Non serán casamentos por interese, senón por necesidade, que aínda é peor.
Eu asentía coa cabeza, mais quixen que precisase:
-Peor a necesidade que o interese? O interese é egoísmo cando non hai necesidade. Nun caso é querer ter máis, no outro é querer sobrevivir simplemente.
-A iso me refería –atalloume-, aquí non hai elección posíbel, sobre todo por parte das mulleres. Se as cousas saen ben é por pura casualidade. E, por riba, elas son todas produtos de segunda man… O último comentario varreu a complicidade que empezaba a nacer entre nós. Sei que mudei o xesto, mais el non se decatou, enfrascado como estaba na súa leria:
-Napoleón escollía mulleres usadas porque lle gustaban así. Estes terán que cargar con elas porque non teñen outras.
O que faltaba! Que facía Napoleón na nosa conversa? Quixen dicirlle que era un machista de merda coma todos os outros, mais contívenme porque, á fin e ao cabo, era dalgún xeito hóspede súa. Por outra parte, que lle podía pedir a un home da súa idade?
-Antes sobraban mulleres. Rara era a casa na que non había unha ou dúas solteiras que ficaran, como se dicía daquela, para vestir santos. Podería contarche mil e unha historias porque exercín case cincuenta anos como secretario do xulgado. Agora somos pouco máis de tres mil habitantes entre a vila e as aldeas. Eu lembro a época en que eramos máis de dez mil…
Chegou un balbordo do exterior. Oíanse consignas en contra da caravana de mulleres e a favor da mellora das condicións de vida do rural. Eu deixei o vello coa palabra na boca e saín de présa. Antes xa o fixeran o alcalde e os homes que o rodeaban.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL