Biblos clube de lectores
Os libros dispoñibles de María Victoria Moreno
 + Buscador BIBLOS
 
  9222 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista88

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

XAVIER FRÍAS | O pai do artista | Capítulo 1
O pai do artista

CAPITULO 1
O reloxo do salón soaba tic-tac con normalidade. A billa do lavabo que deixaba caer unha pinga cada oito segundos e sete décimas exacta-men-te soaba bloob.
Todo era sosego.
Alén do reloxo e mais da billa pingante había outro son máis ou menos rítmico: eran os ronquidos de Carlos, síntoma tamén do acougo que había na casa.
Ata que ocorreu o que viña ocorrendo naquela casa dende había tantos e tantos anos de luns a venres.
—Bibibí... bibibí... bibibí...
Efectivamente: o espertador.
Era o primeiro da casa en acordar. Xustamente facíao ás sete en punto da mañá, xa fose inverno ou verán. El era un galo moderno, que mudara o seu «quiriquiquí» por «bibibí, bibibí».
A Carlos sempre lle sentaba igual de mal aquela cantiga. Ademais non tiña nada de orixinal. Abriu os ollos, estricou a man, buscou o botón que facía calar aquel aparello infernal e deixouse levar pola tentación de ficar un bocadiño máis entre as sabas, apurando o tempo...
Non lle foi posible. Súa muller, Sabela, tamén coñecía moi ben as frouxeiras de Carlos e empuxouno fóra da cama.
Carlos apareceu no chan, sobre a alfombra. Ergueuse ao cabo e buscou as pantuflas. En momentos coma aquel era cando se arrepentía de ser tan engueirado e non ter coidado en deixar as cousas sempre no seu sitio.
Atopounas a carón da pata da cama. Púxoas e foi á cociña. Non lle facía falla mirar porque xa coñecía o camiño, mais non contaba co patín que seu fillo, sen querer, deixara esquecido no corredor, xusto a medio camiño entre o seu cuarto e maila cociña.
¡Vuiiif!
Durante unhas décimas de segundos, Carlos foi polos ares, coma unha pomba descoidada, mais como non tiña ás, acabou aterrando coma un hipopó-tamo. Afortunadamente, puxo a man e suavizou a aterraxe. Saíra indemne polos pelos. Polo menos, aquel voo inesperado axudá-rao a acordar de todo.
Sen máis demora, acadou a cociña e comezou a facer o café. O seu recendo, segundo saía, encheu a cociña. A Carlos prestáballe moito, porque o café de mañá lle era moi agradable e tirábao do sono.
Mentres Carlos puña as cuncas na mesa á espera da súa dona, sentiu no corredor primeiro un vuiiif coma o seu e axiña un cata-croc. Súa muller non tivera a mesma sorte ca el á hora de aterrar...
—¿Por que non quitaches o patín de aí? –entrou Sabela protestando na cociña.
Carlos decatábase de que o seu descoido en mesteres domésti-cos ía traerlle moitos problemas. Que descoido deixar alí o patín... seica esperaba que viñese logo algunha visita e fixese tamén algunha acroba-cia.
Cando o café xa estivo feito, el e mais ela puxéronse a almorzar, acompañando o café de madalenas.
Logo Carlos organizou a friameira da muller collendo cousas do frigo para levar a xantar á oficina. Entón Sabela dixo:
—Paréceme que me metiches na friameira os ovos de madeira de remendar peúgos de túa nai.
A avoa vivía con eles, aínda que estaba na aldea a pasar unha tempada amañando asuntos de avoas, e tiña o costume un tanto estraño de meter os ovos de madeira na neveira. Como eran brancos, parecían ovos cocidos, e Carlos, xeitosiño el, colléraos.
Cando xa estivo todo presto, deu un bico a súa muller e xa ía saír da cociña para a porta da rúa, cando Sabela lle recordou:
—¿Non sabes que día é hoxe?
Horror.
Se non o lembraba, habería liorta segura. Sorriu fatamente e dixo ao chou:
—Un cabodano, claro...
—He, he... ¿o cal, logo?
—Pois... que hoxe hai anos de... de... de...
Sabela estaba empezando a pórse anoxada.
—¿De que? –preguntou ela.
—Da nosa voda...
—Casamos en xaneiro e estamos en maio, cariño... –lembrou-lle ela sorrindo mais sen deixar de disimular o seu alporizamento.
—Era broma...
Ela xa estaba certa de que Carlos esquecérao completamente e por iso evitou que aquela escena se prolongase:
—Hoxe é o aniversario de Mario.
Carlos púxose branco. ¿Como podía non se lembrar de que seu fillo cumpría sete anos?
—Hai unha semana –dixo ela– prometícheslle que chegarías hoxe cedo a casa, que sairías enantes do traballo.
Carlos esquecía todos aqueles detalles porque traballaba nunha empresa moi seria. Alí debía ser o número un, o primeiro, e ter sempre a cabeza no labor que alí desempeñaba. Outramente, podería perdelo, mais aquela teima polo seu emprego chegara a se converter en obsesión, na súa cabeza só cabían as cousas da oficina e a familia quedara acurrunchada, como lle acontece a tanta xente.
—Onte na escola Mario fixo un debuxo... para ti.
Non só non mercara un regalo a seu fillo –pero aínda estaba a tempo– senón que o neno regaláballe a el un debuxo de seu.
Sabela entrou de novo na cociña e abriu un caixón. Del quitou un sobre cunhas poucas follas dentro e deullo a Carlos. El abriuno e puido ver unha nota que dicía cunha letra moi redonda, propia de alguén que aprendera a escribir había pouco: «Para meu pai. Con cariño. Mario».
Tratábase dun pequeno caderniño de traballos escolares unidos cunha grampa nunha esquina.
Carlos estaba emocionado. Case q
ue lle daba gana de chorar. Gardou o caderniño na súa carteira, cos papeis da oficina, e despediuse de Sabela con voz de gaita dicindo:
—Deica logo... Volverei cedo...

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL