Biblos clube de lectores
Os libros dispoñibles de María Victoria Moreno
 + Buscador BIBLOS
 
  9315 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista89

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

XOSÉ CARLOS CANEIRO | Blue Moon | Capítulo 1
Blue Moon

BARCELONA, AGOSTO 2007

O pánico apoderouse da cidade. Punto.
Se eu fose periodista escribiría outra frase, outro verbo, pero aos periodistas gústalles escribir que o pánico, a alegría, o fútbol, a néboa, a chuvia, o sol… apodéranse das cidades. Cada vez son máis tristes as crónicas. Cada vez é máis triste a tristeza, maldita. Por tal motivo eu golpeo esta máquina de escribir, para escribirme. Ou para buscarme. Son desa clase de tipos que pasou toda a súa vida correndo detrás da felicidade. Encontreina algunha vez. Velaquí o único problema: encontrar a felicidade. Despois só queda recordar. Sigo.
O pánico apoderouse da cidade. Coches de policía percorren as rúas constantemente. Moitos deles son increpados polos transeúntes. Un comerciante gritou: <¿Para que pagamos os nosos impostos?> Ao seu carón unha señora de idade avanzada levantaba o seu bastón con aceno ameazante. Os periodistas (eles; eu, reitero, non son periodista) movémonos nos lugares máis remotos para buscar pistas que poidan encher as nosas informacións. Apenas encontramos datos que poidan servir para as reportaxes. Pistas falsas, entrevistas con xentes dos baixos fondos, situacións perigosas que en ningún momento parecen ser suficientes para seguir un rastro fiable. Todo comezou no inicio do verán: un bote que contiña o dedo dunha muller apareceu, metido en alcohol, no cuarto de baño dunha discoteca. Unha nota por riba do tarro: . Dende aquel día sucedéronse dúas novas mortes. O modo operativo era o mesmo nas tres circunstancias: un bote, un dedo, unha nota. As seguintes notas repetían a fórmula da primeira, pero cambiaban o apelativo do receptor da mensaxe: , dicía a nota que acompañaba ao segundo cadáver. A terceira repetía a fórmula: . En Barcelona a policía despregou un operativo secreto que non se recordaba dende os tempos do asasino do Ensanche, que esganou en dous anos a máis de dezaseis mulleres que, trala execución, amosaban o mesmo modo operativo: un bote, un dedo, unha nota. Temos que recordar que Manuel Cifuentes, o presunto asasino do Ensanche, apareceu morto nunha casa abandonada de Barcelona entre dezaseis frigoríficos, electrodomésticos que contiñan os restos das súas víctimas.
Este sería, papá, meu papá, un bo inicio para unha novela negra. Pero eu, que non son periodista, tampouco son escritor de novela negra. ¿Podo escribir unha frase fermosa? FF, FRASE FERMOSA. Tamén me gustaría escribir unha novela FF, novela con final feliz. Pero creo que son incapaz. Intentareino coa frase fermosa. Digo, por exemplo, que os teus ollos están nos meus. Que os levo gravados na boca do mar, na miña boca. Digo que quero arrolar mil palabras entre os teus dedos, Laura. E digo, por dicir, que hai días que parecen ferro. Fundidos. E que non dou falado dende que ti non estás ao meu lado. E que choro porque non te teño. E digo que son un frustrado. Un escritor frustado que non sabe escribir novelas, nin cartas de amor, nin un poema para que poñas na túa boa e chores por min. Laura, hai días que parecen de ferro, tristes tristes tan tristes. Fundidos.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL