XOSÉ CARLOS CANEIRO | Blue Moon |
Capítulo 1
Blue Moon
BARCELONA, AGOSTO 2007
O pánico apoderouse da cidade. Punto.
Se eu fose periodista escribiría outra frase, outro verbo, pero aos periodistas gústalles escribir que o pánico, a alegría, o fútbol, a néboa, a chuvia, o sol… apodéranse das cidades. Cada vez son máis tristes as crónicas. Cada vez é máis triste a tristeza, maldita. Por tal motivo eu golpeo esta máquina de escribir, para escribirme. Ou para buscarme. Son desa clase de tipos que pasou toda a súa vida correndo detrás da felicidade. Encontreina algunha vez. Velaquí o único problema: encontrar a felicidade. Despois só queda recordar.
Sigo.
O pánico apoderouse da cidade. Coches de policía percorren as rúas constantemente. Moitos deles son increpados polos transeúntes. Un comerciante gritou: <¿Para que pagamos os nosos impostos?> Ao seu carón unha señora de idade avanzada levantaba o seu bastón con aceno ameazante. Os periodistas (eles; eu, reitero, non son periodista) movémonos nos lugares máis remotos para buscar pistas que poidan encher as nosas informacións. Apenas encontramos datos que poidan servir para as reportaxes. Pistas falsas, entrevistas con xentes dos baixos fondos, situacións perigosas que en ningún momento parecen ser suficientes para seguir un rastro fiable. Todo comezou no inicio do verán: un bote que contiña o dedo dunha muller apareceu, metido en alcohol, no cuarto de baño dunha discoteca. Unha nota por riba do tarro: . Dende aquel día sucedéronse dúas novas mortes. O modo operativo era o mesmo nas tres circunstancias: un bote, un dedo, unha nota. As seguintes notas repetían a fórmula da primeira, pero cambiaban o apelativo do receptor da mensaxe: , dicía a nota que acompañaba ao segundo cadáver. A terceira repetía a fórmula: . En Barcelona a policía despregou un operativo secreto que non se recordaba dende os tempos do asasino do Ensanche, que esganou en dous anos a máis de dezaseis mulleres que, trala execución, amosaban o mesmo modo operativo: un bote, un dedo, unha nota. Temos que recordar que Manuel Cifuentes, o presunto asasino do Ensanche, apareceu morto nunha casa abandonada de Barcelona entre dezaseis frigoríficos, electrodomésticos que contiñan os restos das súas víctimas.
Este sería, papá, meu papá, un bo inicio para unha novela negra. Pero eu, que non son periodista, tampouco son escritor de novela negra. ¿Podo escribir unha frase fermosa? FF, FRASE FERMOSA. Tamén me gustaría escribir unha novela FF, novela con final feliz. Pero creo que son incapaz. Intentareino coa frase fermosa. Digo, por exemplo, que os teus ollos están nos meus. Que os levo gravados na boca do mar, na miña boca. Digo que quero arrolar mil palabras entre os teus dedos, Laura. E digo, por dicir, que hai días que parecen ferro. Fundidos. E que non dou falado dende que ti non estás ao meu lado. E que choro porque non te teño. E digo que son un frustrado. Un escritor frustado que non sabe escribir novelas, nin cartas de amor, nin un poema para que poñas na túa boa e chores por min. Laura, hai días que parecen de ferro, tristes tristes tan tristes. Fundidos.
|
