Biblos clube de lectores
A autora portuguesa Ana Luísa Amaral fala para Biblos
 + Buscador BIBLOS
 
  9045 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista86

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ | Game Over | I. O AGASALLO
Game over

O home topou cun dos membros do Clan, e logo outro e outro. Rodeárono na avenida deserta e actuaron conforme ao Manual.
O seu cadáver foi exposto en internet durante tres días, para escarmento dos que tivesen ideas propias. O que ninguén puido interpretar foi o enigmático sorriso debuxado nos beizos do axustizado.
____________ Luís Carro, catedrático de Literatura Inglesa e apaixonado do xadrez, estaba de sorte. Polo seu cincuenta aniversario a súa familia agasallárao cunha pequena festa sorpresa. Ás once da noite, chegou para o profesor o momento estelar da velada. Fina, a súa muller, sentouno no sofá do salón e apagou as luces. A imaxinación de Luís esperaba algo picante tras longos anos de aburrida vida conxugal, pero comprobou que se atopaba moi afastado da realidade. Dende o seu agocho tras as cortinas, os seus fillos xemelgos de doce anos saíron á penumbra da sala de estar portando un paquete envolto en papel de regalo.
–Toma, papá, parabéns polo teu medio século –dixeron os dous pícaros ao unísono, cunha retranca sabiamente transmitida pola tradición oral.
–Comprárono co seu diñeiro, cariño –murmuroulle Fina.
Luís, emocionado, abriu o agasallo. Seguro que era a derradeira peza de prata que completaría o xogo de xadrez que levaba tantos anos coleccionando. Non obstante, na escuridade do salón observou que se trataba dunha caixa negra de cartón cunhas letras escritas en vermello: “Parallel City”. A súa expresión mudou á confusión, pero os rapaces apresuráronse a explicarlle de que se trataba.
–É un xogo de ordenador, papá –dixo o xemelgo chamado Sebastián–. É a os... é unha pasada.
Luís non sabía como reaccionar. Odiaba a informática e a penas sabía utilizar internet. De feito, a conexión da casa fora un capricho dos nenos. Todo lle parecía unha perda de tempo, unha boa mostra da desorientación da sociedade. A el só lle apaixonaban as partidas de xadrez do club de xadrecistas ao que pertencía, nas que pasaba horas sentado diante dun taboleiro mentres o seu cerebro procesaba centos de operacións. Pero os rapaces gastaran os aforros, ben, realmente o diñeiro de Luís e a súa dona, para sorprendelo, e abofé que o acadaran.
–Moitas grazas, fillos, quérovos un montón –dixo Luís cun sorriso forzado, mentres se dispuña a bicalos.
–Eh, non te pases, papá, e imos estrealo –dixo Xoán, o outro xemelgo, afastando a súa meixela dos beizos paternos.
–Un momento –dixo Luís con autoridade–. O agasallo é para min, non se trata dun auto-agasallo, verdade? –mirou os cativos cunha cara de can que lles fixo agachar a cabeza–. Ademais, na caixa pon “maiores de dezaoito anos”. Así que xogarei a el cando me pete, entendido? O que si me gustaría saber é de que trata.
–Parallel City é unha cidade que só existe en internet –dixo Sebastián–. Tes que converterte en cidadán e vivir nela. Xa ten unha poboación de máis de dez millóns en todo o mundo, e como falan en inglés non terás problemas para entenderte.
–Podes facer unha chea de cousas, mesmo liarte cunha tía –precisou Xoán, agardando malevolamente a expresión da súa nai, a quen esta última afirmación non lle gustara nadiña. O temor a unha infidelidade do seu home percorreulle a espiña dorsal.
–Está ben –dixo Luís erguéndose do sofá–, agora xa é tarde para comezar a xogar. Vaiamos durmir e mañá probarei este invento. Boas noites.
–Boas noites, papá –desexáronlle os pícaros.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL