Biblos clube de lectores
Os tres preferidos dos socios
 + Buscador BIBLOS
 
  9135 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista87

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

INMA LÓPEZ SILVA | Non quero ser Doris Day | Capítulo 1
Non quero ser Doris Day

15 de xuño de 2006

Queridas,
París recibiume cunha calor tórrida que me converteu nunha muller pegada día e noite a unha garrafa de auga. Aquí hai turistas por todas partes e, aínda que os franceses seguen a crer que eu tamén son unha guiri máis entre os paseantes da cidade, eu sei que xa non é así. Houbo un tempo no que fun de aquí, e veño disposta a reconciliarme con esta cidade na que, ben mirado, creo que fun feliz. Quizais o único que teño que facer é rebuscar entre os xeados da Îlle de Saint Louis, os paseos por Montmartre ou os poucos libreiros da beira do Sena cos que cheguei a levarme ben; a ver se así descubro ónde me quedaron os días felices de París e cómo se obvia o lado terríbel desta cidade que, como ben sabedes, aborrezo coa alma.
O hotel ao que vin dar está a carón da Gare du Nord. Recomendábano nun congreso ao que non cheguei a vir, ocupada como estaba nos meus labores fogareños. Ás veces penso que todo sucede por algo: por que gardei daquela todos os trípticos de algo ao que non podería ir? Por que pasei varias veces por ese caixón das cousas inservíbeis e non tirei coas follas de inscrición? Velaquí por qué, aínda que os acontecementos, ao final, sempre se afastan das historias de cine que quereríamos vivir.
Cheguei de madrugada, máis morta ca viva, despois de que me perderan a maleta e de tratar de entenderme cunha empregada haitiana de acento imposíbel no aeroporto de Orly. Se a maleta chegase, iso sería porque a miña elocuencia e a miña mímica non son tan malas. Pero xa se encarga de lembrarme o recepcionista con cara de autosuficiencia francoriental que son pésimas cada vez que lle pregunto pola maleta perdida e polas chamadas desde Air France. Rien, di sen mirarme, pero eu sei que quere dicir «Amólate, estúpida», e quedo con cara de parva, comendo a ira, sen ocorrérseme nada verdadeiramente ofensivo para dicirlle en francés. Farta de esperar a que respondesen os da compañía aérea, volvín a Orly a ver se recuperaba a equipaxe. Alí, entre tanto avión, invadíronme unhas ganas tremendas de volver, pasar da maleta e seguir coa miña vida de antes. Pero, oh, xa non teño a vida de antes, pensei, e, enriba, a parte da miña vida que non teño no portátil, está dentro desa maldita maleta perdida. Non sei cómo cheguei a un hangar no que atopei un home disfrazado de experto nuclear que me falou desde detrás da máscara antigás: Qu’est-ce que vous faissez ici, mademoiselle?, e sacoume de alí nun abrir e pechar de ollos, mentres eu lle insistía, con medo a respirar algo tóxico: «Só busco unha maleta, monsieur, a miña vida vai dentro! Tiven a peor semana do mundo». Malia todo, só conseguín que, no medio do aeroporto, me dixese Au revoir! e me puxese nas mans un papel co seu teléfono que, por certo, por máis que busco e rebusco, non atopo por ningún lado. Da maleta, nin rastro, e, sen ninguén que me consolase, empecei a desesperarme a berros contra a cidade, que ninguén puido oír, por desgraza, porque aterraba un avión de Iberia, entre aplausos, cinco horas tarde.
Pero hoxe, amigas miñas, hoxe tiña que ser outro día no que habían chegar por fin as cousas boas. Borrón e conta nova, pensei cando abrín os ollos. Para reconciliarme con París, erguinme chea de enerxía, fun á fiestra oíndo dentro da cabeza La vie en rose, con acordeón e todo, e pensei no sol a baterme na cara, porque o meu cuarto dá ao leste. Abrín o cristal e voilà, París: metros e metros de vías da Gare de l’Est. Nada de Torre Eiffel nin de parques modernistas, pola rúa non paseaban as francesas que non engordan nunca, e non había acordeonista sorrinte nin xeladeiro guapo. Abaixo, uns adolescentes fumaban crack e cantaban algunha cousa que non entendín. Parece mentira que, despois de ter vivido tanto tempo nesta cidade, tamén esquecera que desde este distrito non se ve a torre nin con periscopio. Acto seguido, pasei a marabillarme do poder de convición do cine americano.
As cidades non cambian, nin sequera cando unha vén refuxiarse nelas. París tampouco podería cambiar. Seguen sen ter ar acondicionado para estas calores de verán, e os vendedores de crêpes (filloas, o único que me permito tras descubrir que el non me deixou máis ca mil euros no banco) seguen a botarlles máis queixo ca xamón. As francesas aínda me miran con mágoa desde os seus tacóns, os corpazos e os labios sempre impecábeis (nunca súan?), e no metro non me entenden cando pido une Carte Orange, s’il vous plaît. Os bares seguen cheos de fume e de escritores que queren ser Sartre e Simone de Beauvoir, as beirarrúas sucias, o Odeón pechado, os refrescos aguadas. Enriba, as rebaixas xa non son o que eran.
Iso si, os croissants seguen a ser os mellores do mundo. Por iso agora afogo o mal humor comendo un. E convénzome de que, no fondo, ten que pagar a pena estar aquí, aínda que só sexa para almorzar tódolos días croissants de París.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL