Biblos clube de lectores
Os libros dispoñibles de María Victoria Moreno
 + Buscador BIBLOS
 
  9222 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista88

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

PABLO ROIBÁS PAINCEIRA | O xuízo de Kaissa | Capítulo 1
O xuízo de Kaissa

Do meu novo adversario coñecía o nome; polo panel de resultados e clasificación colgado na parede da sala e polo árbitro, que ao comezo de cada sesión cantaba un por un todos os xogadores por partidas: primeira mesa, brancas tal, negras tal; segunda mesa; terceira mesa; mesa catro, Félix Narval brancas, Fernando Vila negras; mesa cinco, seis, sete, ata completar as vinte e cinco que compoñían cada rolda.

Fernando Vila, máis un colega de sorriso vertical e lingua dinámica, aproveitando a condición de descoñecido, a fronte despexada e un bigotiño como biselado, déralle nun intermedio de rolda e rolda o nome de Saza, polo aire tan marcado que o unía co famoso actor.
Levabamos os mesmos puntos: dúas vitorias e un empate en tres partidas, pero el levaba tamén unha gravata do gris da chaqueta, cunhas listiñas como viño rosado, talvez fresa ou sangue, bordeadas en branco, caendo uns graos á súa dereita, unha gravata equilátera e ben feita nun nó grande dos de corazón.

A lista que cae no mesmo nó, a que queda en sentido contrario ás outras, facendo ángulo coa veciña: sempre teño que desfacer mentalmente a gravata para volver facela, e seguir o camiño que leva a esa condenada a quedar sempre ao revés, un proceso que ten algo que ver coa análise dunha variante nunha partida de xadrez, unha partida como a que eu acababa de iniciar, unha partida que, naturalmente, sen eu sabelo aínda, estaba chamada a converterse, ben é verdade que polas circunstancias do seu desenvolvemento e pola personalidade do meu contrincante máis que pola calidade e precisión do meu xogo, na partida máis transcendental da miña vida, talvez a única das miñas producións escaquísticas que merece ser relatada e comentada.

Déralle eu para romper o xeo dous pasos de avance ao meu peón de cabalo dama, a saída que o mestre polaco Xavier Tartakower bautizara como Apertura do Orangután, unha idea que se lle ocorreu mentres visitaba o parque zoolóxico de Nova York aproveitando a xornada de descanso do torneo que disputaba na cidade dos rañaceos. A miña man dereita buscara de modo reflexo no lado do taboleiro onde se movera o peón o resorte do reloxo combinado que detiña o meu tempo e poñía a andar o das negras. Levando eu brancas, o máis natural era que o reloxo quedase á miña esquerda. A reclamación, en todo caso, non me correspondía a min. O regulamento establece que é o condutor das pezas negras o que ten preferencia á hora de escoller colocación, resultando que a maioría, por comodidade, elixe o lado dereito, o lado natural da man de xogar, dada a obrigatoriedade de empregar a mesma man para mover as pezas e para manipular o cronómetro.

O propio Saza, mentres eu me ocupaba das listas da súa gravata, puxera en marcha o aparato, despois do preceptivo apertón de mans que prologa toda partida. Prefería, visto o resultado nulo da miña primeira busca, a esquerda, co que a miña man tivo que volver cruzar de lado a lado o taboleiro para dar por fin co interruptor. Xogabamos xadrez activo: vinte e cinco minutos cada un, modalidade máis ou menos estandarizada nas competicións de fin de semana, modalidade máis ou menos intermedia entre a angustia cardíaca do blitz, xadrez lóstrego ou ping-pong, cinco minutos por xogador para toda a partida, e a morosidade do ritmo olímpico: dúas horas, corenta xogadas, unha hora máis vinte xogadas, media hora máis, finish.

O tempo non abafaba. Pero nunca sobra, nin sequera nas partidas olímpicas; como o tempo en xeral, como o tempo na vida, contando xogadas no canto de anos, ata os dez desespera, dos dez aos vinte anímase, dos vinte aos trinta corre, dos trinta aos corenta... Ata que volve desesperar, agora de lixeiro que vai. Saza tardaba.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL