Biblos clube de lectores
A autora portuguesa Ana Luísa Amaral fala para Biblos
 + Buscador BIBLOS
 
  9045 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista86

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

RAÚL VEIGA | Esta noite no cinema | Capítulo 1
Esta noite no cinema

Paris, Texas
O deserto, a marxe

Estamos no deserto. Unha cámara aérea (querería ser o ollo dun falcón que logo se nos mostra) percorre ese espazo fantástico, terra de erosións, ata descubrir un home de traxe escuro (Harry Dean Stanton) que camiña a bo ritmo baixo o azul inclemente do ceo. Só a capa de po adherida ao traxe fai que non desentoe a pucha vermella que protexe o rostro requeimado do camiñante. Anda polo deserto con paso seguro, case coma un transeúnte nunha cidade. O home detense un intre para beber a súa última dose de auga e esculca o horizonte. Logo ponse a andar de novo con decisión, como encamiñándose cara a un punto ben determinado. E, con todo, no espazo desértico que atravesa, ningún destino recoñecíbel, ningunha referencia humana pode dar sentido ao seu avance.
A sorprendente imaxe, case onírica, fálanos dunha ruptura radical entre o home e o mundo. Está vivindo (se aínda vive) fóra de si e a xeografía que andan os seus pasos é outra, invisíbel, unha xeografía imaxinaria. É un alienado con respecto ao lugar, talvez a calquera lugar. Paris, Texas2 abre así, desde o inicio, a problemática do espazo e da difícil relación que este ser humano terá con el. É a cuestión do asentamento, da residencia, a morada e a viaxe, o centro e a marxe.
Mais no deserto a vida estiña e o noso home arriba en procura de auga a un perdido lugar, Terlingua. Nin ve. Só alcanza a pillar uns cubiños de xeo e cae esvaecido. Tensión entre a terra e a auga (tamén o deserto e a costa) que vai adquirir significado ao longo do filme. Cando un médico o examina nun consultorio cutre, o home non fala. A súa alienación reafírmase. O galeno (Bernhard Wicki) interpreta o silencio como signo de que ten algo que ocultar e sentencia a marxinalidade do noso heroe. Mudez obstinada, precisamente en Terlingua.
Unha tarxeta de «Walter A. Henderson» é o único elo que lle queda a este home co mundo. O teléfono leva prefixo dos Ánxeles. Alí viaxa agora o relato para mostrar a Walt (Dean Stockwell), recibindo a chamada e comunicando á muller, Anne (Aurore Clément), a reaparición do seu irmán Travis no sur de Texas. Ela parece máis preocupada ca entusiasmada. Terá que contar a Hunter, fillo de Travis, o achado do pai. Comprendemos a actitude de Anne: a súa relación de nai vicaria con Hunter pode verse completamente alterada. O filme vai configurando unha trama de relacións e un esquema plástico: dos negro e vermello que Travis introduciu na súa primeira aparición ao par azul/marelo da vestimenta de Anne e Walt, sempre en tons escuros ou degradados. Decorados e vestiario van ver como esas cores se combinan en múltiples formas, coa ocasional presenza de tons marróns escuros ou, excepcionalmente, verdes.
Walt viaxa ao remoto confín onde apareceu Travis. Encontra o doutor e este inquietante personaxe segue marcando a marxinalidade do mudo en Terlingua (o filme recréase no nome): «Debeuse meter nunha boa», «ándalle en malas compañas.» Pero o máis relevante para nós dío Walt: hai catro anos que non ve o irmán, a Travis, que xa non está alí. Desapareceu esa mañá. O doutor arríncalle a Walt unha presada de cartos polas pertenzas do irmán, mínimo herdo da súa existencia anterior. A máis significativa é un retrato de fotomatón que vemos fugazmente: nel está Travis cunha muller e un neno –un triángulo, unha familia.
Cando Walt encontra a Travis, este segue sumido na obsesiva camiñada, cruzando as estradas, campo a través –a traxectoria dítalla unha imaxe mental da que só el posúe a clave. Walt chámao e Travis reacciona, sabe aínda cal é o seu nome pero apenas recoñece a Walt, «teu irmán Walt». Déixase levar para o coche de mala gana e senta finalmente no asento de atrás. Como se o vehículo fose un taxi que pode aproximalo ao seu destino. Travis, inaccesíbel para Walt e para todos.
Walt pregunta polos anos de ausencia, menciona a Jane, a Anne, todos pensaron que morrera. Travis non reacciona. Case diriamos que non oe. E non estraña: os catro anos de extravío van resultar un oco imposíbel de encher. Só saberemos que foi a México porque non sabía a onde ir. Ese baleiro será a primeira, a máis obvia forma do non-representado que o filme vai rodear, beneficiándose da potencia de tan enorme mancha negra para a construción do personaxe e o despregarse de situacións dramáticas que agora aínda aniñan no futuro do relato.
O coche avanza pola estrada (van ser moitas as secuencias de estrada no filme, case unha «road-movie») e arriban a un motel. Travis nin sequera se lembra de cerrar a porta do coche. Non ten memoria para si nin para os costumes elementais da civilidade. Walt quere ir por roupa nova e calzado para Travis. Pregúntalle o número e o seu irmán segue calando. Ten que sentar na cama dese cuarto vermello e azul para pór os pés en paralelo cos de Travis –abrindo aí unha presenza dos zapatos con longo cultivo en diante. Motívaa, é claro, a vinculación á camiñada, ao andar a pé, á superficie do mundo. Cando Walt sae, Travis fai ademán de ducharse mais, de súpeto, bate coa súa imaxe no espello do baño. Reinicia de contado a camiñada. E, outra vez, Walt ten que saír atrás de Travis. Atópao camiñando ao longo da vía do tren: «¿Podes dicirme cara onde vas? ¿Que hai aí?» –e a cámara foca un plano do infinito baleiro que hai fronte aos dous, acentuado pola fuga da vía do ferrocarril. «Non hai nada.» Walt introduce de novo a Travis no coche.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL